Φωτογραφίες που θα θέλαμε να βγάλουμε ξανά Πράξη 1η: Εγώ (ήχος κλακέτας)

Ήθελα να δοκιμάσω το ωτοστόπ εδώ και πάρα πολύ καιρό, και τελικά, πριν από περίπου ένα μήνα το έκανα! Μια εμπειρία απίστευτη, αν και σύντομη, όμως είμαι σίγουρη ότι θα έχω πολλές ιστορίες να μοιραστώ μελλοντικά.

Μιας και ήταν η πρώτη φορά που έκανα ωτοστόπ, ήθελα πολύ να απαθανατίσω την ανάμνηση εκείνη σε μια φωτογραφία. Τότε ο φίλος μου ο Jose προθυμοποιήθηκε να με βγάλει φωτογραφία στο δρόμο. Μια πολύ κλασική, με τον αντίχειρά μου υψωμένο… Τι θα μπορούσε να πάει στραβά; (Ποτέ, μα ποτέ μην κάνεις αυτή την ερώτηση στο σύμπαν, γιατί το σύμπαν ξέρει και θα σου δείξει αυτό)… Ε να, λοιπόν, το πρόσωπό μου. Μου άρεσε τόσο η λήψη, η ατμόσφαιρα και το στυλ, αλλά όταν κοιτάζω το πρόσωπό μου δε μπορώ παρά να σκεφτώ «Γιατί;;» Χαχα!

Έτσι, σκέφτηκα όλες εκείνες τις φορές που απαθανατίσαμε μια στιγμή που λατρέψαμε και απολαύσαμε, προσπαθώντας να περάσουμε την ακριβή σκηνή μέσα από το φακό… και τελικά μισήσαμε το αποτέλεσμα! Μπορεί να είναι εκνευριστικό, μπορεί να είναι αστείο… γι’ αυτό ζήτησα από μερικές travel bloggers να μοιραστούν μαζί μου τις χειρότερες-αγαπημένες τους φωτογραφίες. «Φωτογραφίες που θα θέλαμε να βγάλουμε ξανά»! Λοιπόν, σας τις παρουσιάζω…

Φωτογραφίες που θα θέλαμε να βγάλουμε ξανά

Φωτογραφίες που θα θέλαμε να βγάλουμε ξανά Πράξη 2η: Wanderer of the World (ήχος κλακέτας)

Αυτή είναι μια προσπάθεια για selfie με το άλλο μου μισό, που βγάλαμε πέρυσι, βλέποντας τη διάσιμη Golden Gate Bridge στο San Francisco.

Σαν φωτογραφία, την αγαπώ! Και το άλλο μου μισό κι εγώ χαμογελάμε φυσικά, τα μαλλιά μας φαίνονται εντάξει, καταφέραμε να φαίνεται και η γέφυρα στη φωτογραφία… όλα καλά.

Αλλά… υπάρχουν δύο ΠΟΛΥ λάθος πράγματα, που με κάνουν να εύχομαι να μπορούσαμε να την ξανά βγάλουμε.

Αρχικά, η φωτογραφία είναι μπλε. Μπορεί να αναρωτιέστε πώς συνέβη αυτό, κι εμείς ακόμα δεν το καταλαβαίνουμε πλήρως. Αυτό που μπορώ να πω είναι ότι τη βγάλαμε με κινητό, του οποίου η θήκη ήταν μπλε. Έχουμε προσπαθήσει να την επεξεργαστούμε, αλλά είμαστε αρχάριοι στο Photoshop.

Και δεύτερον, απλά μισώ το γεγονός ότι φοράω γυαλιά ηλίου και ο φίλος μου δεν φορά. Στο ψυχαναγκαστικό μου μυαλό, αυτό προκαλεί αναστάτωση και ανισορροπία! Είναι μικρό θέμα, αλλά δυστυχώς με ενοχλεί κάθε φορά που τη βλέπω.

Οπότε ναι, υποθέτω ότι άλλο ένα ταξίδι στο San Francisco πέφτει στο τραπέζι, με την ελπίδα ότι μια καθώς πρέπει Selfie στην Golden Gate Bridge  θα είναι πιο κατορθωτή την επόμενη φορά…

Φωτογραφίες που θα θέλαμε να βγάλουμε ξανά

Φωτογραφίες που θα θέλαμε να βγάλουμε ξανά Πράξη 3η: Footsteps of a Dreamer (ήχος κλακέτας)

Όταν ήμουν στην Ιαπωνία, μερικοί φίλοι μου κι εγώ αποφασίσαμε να κάνουμε μια μονοήμερη εκδρομή στο όρος Φούτζι από το Τόκυο. Προσπαθήσαμε ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ να βγάλουμε μια καλή φωτογραφία που να πηδάμε μπροστά από το βουνό.

Δε μπορώ να περιγράψω πόσες φορές το προσπαθήσαμε. Σε κάθε φωτογραφία που βγάζαμε, χωρίς να αποτυγχάνουμε, υπήρχε κάποιος που δεν ήταν στον αέρα. Όταν μετρούσαμε αντίστροφα για να πηδήξουμε, δε μπορούσαμε να καταλάβουμε το πότε να ξεκινήσουμε, «στο 3» ή «μετά το 3», και χωρίς αμφιβολία κάποιος κατέληγε μπερδεμένος. Ε, λοιπόν.

Φωτογραφίες που θα θέλαμε να βγάλουμε ξανά Πράξη 4η: She’s a Trip (ήχος κλακέτας)

Δε μπορώ να πιστέψω ότι ανεβάζω αυτή τη φωτογραφία στο ‘Ιντερνετ, αλλά εντάξει.

Λοιπόν, το Πεντάγωνο έχει ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΑ αυστηρή ασφάλεια, σωστά; Τύπου άντρες με όπλα να περπατούν ανέμελα τριγύρω. Υπάρχουν ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ πινακίδες παντού, ακόμα κι έξω στο χώρο στάθμευσης, που γράφουν «ΟΧΙ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ». Και βάση της εκεί ατμόσφαιρας, εγώ το εξέλαβα ως ποινή θανάτου.

ΑΛΛΑ, ακόμα ήθελα πάρα πολύ μια φωτογραφία με το κτίριο, επειδή «φωτογραφία ή δεν έγινε ποτέ», σωστά; Λοιπόν, στην πλευρά του κτιρίου με το Μνημείο της 9/11, ΜΠΟΡΕΙΣ  να βγάλεις φωτογραφίες, αλλά εγώ είχα μεγάλη αυτοπεποίθηση για τους κανόνες και σε άλλα μέρη και προσπαθώντας να έχω και σεβασμό μου πήρε περίπου 0.0000001 δευτερόλεπτα για να βγάλω μια φωτογραφία και κατέληξα με αυτό το τερατούργημα πριν τρέξω κυριολεκτικά προς το μετρό.

Ένα κορίτσι να τρέχει στο χώρο στάθμευσης του Πενταγώνου. Καθόλου ύποπτο.

Φωτογραφίες που θα θέλαμε να βγάλουμε ξανά Πράξη 5η: Wandertoes (καλά το μάντεψες)

Αν και νομίζω ότι η φωτογραφία αυτή μιλάει από μόνη της, αφήστε με να σας πω την ιστορία…
Ο σύζυγός μου κι εγώ πήγαμε τις έφηβες κόρες μας στο πρώτο τους διεθνή ταξίδι το 2015 και περάσαμε πολύ όμορφα και οικογενειακά εξερευνώντας το Λονδίνο, και μετά το Παρίσι. Όταν βρισκόμασταν στο Παρίσι, βγάζαμε από εκείνες τις εικονικές φωτογραφίες μπροστά από την Πυραμίδα του Λούβρου:
Τα δύο κορίτσια να χαμογελούν όμορφα στην κάμερα με την πυραμίδα πίσω τους. Τα δύο κορίτσια να προσπαθούν, γελώντας, να πλαισιώσουν την πυραμίδα στην καρδιά που δημιουργούσαν με τα χέρια τους. Ο άντρας μου κι εγώ να χαμογελάμε διάπλατα στην κάμερα, καθώς καθόμαστε στη άκρη του συντριβανιού. Γελούσαμε και διασκεδάζαμε, και ο άντρας μου κι εγώ κοιταχτήκαμε, και φιληθήκαμε αυθόρμητα. Τόσο ειδυλλιακό! Τόσο ρομαντικό! Θέλω να θυμάμαι για πάντα αυτό το απόγευμα! Και η μεγάλη μας κόρη τραβάει τη φωτογραφία. Τέλεια.
Την ημέρα είναι δύσκολο να δεις την οθόνη, και όταν κοίταξα γρήγορα τη φωτογραφία φαινόταν μια χαρά. Οπότε προχωρήσαμε… Ναι. Ο τύπος που μας βομβαρδίζει με τον πισινό του μάζευε νομίσματα από το συντριβάνι! Έχει γίνει κάτι σαν μια οικογενειακή αγαπημένη φωτογραφία, κλασική με τον τρόπο της. Αλλά δεν είναι καθόλου το αποτέλεσμα που φανταζόμουν ότι θα είχαμε!
Εσύ, λοιπόν; Καμία φωτογραφία που θα ήθελες να βγάλεις ξανά;
Κατηγορίες: Storytelling

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.