Ο Δρόμος του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα: Vézelay

Ο Δρόμος του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα

Ο Δρόμος του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα, Ο Δρόμος του Αγίου Ιακώβου, El Camino de Santiago de Compostela, Le Chemin de Saint Jacques. Σε ελεύθερη μετάφραση, ένα μεγάλο και μακρύ ταξίδι.

Ο Δρόμος του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα ◊ Η αρχή

Μέρες τώρα προσπαθώ να μαζέψω τις σκέψεις μου και να γράψω για το Camino, Αλλά όπως είχα σωστά μαντέψει και στο άρθρο που έγραψα πριν καν ξεκινήσω (προετοιμασία για το Camino de Santiago de Compostela), φοβάμαι πως δεν θα καταφέρω να εκφράσω όλα όσα έζησα.

Ας τα πάρουμε, λοιπόν, από την αρχή!

Όλα ξεκίνησαν ένα ζεστό πρωινό του Ιούνη, στην Ορλεάνη της Γαλλίας. Μαζευτήκαμε με την Άστριντ και κάποιους φίλους για αποχαιρετιστήριο brunch, στον ποταμό Loire. Λίγες ώρες μετά, περπατούσαμε στη γέφυρα προς την απέναντι όχθη, με τα χέρια υψωμένα να χαιρετούν αυτούς που αφήναμε πίσω, ώσπου ήταν και είμασταν κι εμείς πια, κουκίδες στον ορίζοντα.

Ο Δρόμος του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα δεν είναι ένας, είναι πολλοί!

Για το κομμάτι της Γαλλίας, λοιπόν, αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε το δρόμο του VézelayΕπειδή, όμως, η Ορλεάνη δεν ανήκει σε αυτό το μονοπάτι, περπατήσαμε για 4 ημέρες εκτός, ως την πόλη Bourges. Οι πιο έντονες αναμνήσεις μου από τις ημέρες εκείνες είναι, αρχικά, η πρώτη φορά που περπάτησα 30 χιλιόμετρα και νόμιζα ότι θα πεθάνω και είχα παραισθήσεις και αναρωτιόμουν γιατί το έκανα αυτό στον εαυτό μου και… εντάξει, το παράκανα. Αλλά και η μέρα εκείνη, για την οποία θα παραθέσω απλά αυτό που είχα γράψει τότε…

Η τρέλα του Camino, είχε μόλις ξεκινήσει.

Ο Δρόμος του Vézelay ήταν μοναχικός, αλλά και γεμάτος εκπλήξεις. Μέσα σε ένα μήνα γνωρίσαμε λιγότερους από 10 pilgrims, ένας αριθμός που μετατρέπεται σε ωριαίο ποσοστό στο Frances, αυτό όμως είναι ένα άρθρο από μόνο του. Το γεγονός αυτό έκανε την κάθε συνάντηση σημαντική, την κάθε στιγμή ξεχωριστή. Όταν οι περαστικοί μας φώναζαν “Bon Courage!”, όταν φωνές από ανοιχτά παράθυρα έλεγαν “Buen Camino!” και ζεστά χαμόγελα μάς ρωτούσαν αν χρειαζόμαστε νερό… κάθε φορά γινόταν μια έκρηξη χαράς στο μυαλό μου, συναισθήματα με κατέκλυζαν και έμπαινα όλο και πιο βαθιά στον κόσμο του Camino.

Οι πιο ιδιαίτερες συναντήσεις στο Δρόμο του Vézelay 

Michel, ένας σεμνός ειδικός του Camino

Η γλυκύτατη ιστορία του, το χιούμορ του και ο ήπιων τόνων χαρακτήρας του τού έδωσαν μια θέση στην καρδιά μου. Πριν από λίγα χρόνια, η αγαπημένη του διαγνώστηκε με όγκο στον εγκέφαλο. Τότε εκείνος έδωσε μια υπόσχεση πως αν γίνει καλά, θα κάνει το Camino για χάρη της. Και έγινε και το έκανε, και από τότε κάθε χρόνο έκανε κι ένα καινούριο. Αυτό ήταν το τελευταίο. Στην ερώτηση “τί σου αρέσει τόσο πολύ στο Camino κι επιστρέφεις κάθε χρόνο;” η απάντηση ήταν “η ελευθερία που μου δίνει, αφού στο σπίτι πρέπει να φοράω παντόφλες” και στην ερώτηση “τί είναι το πρώτο πράγμα που θα κάνεις μόλις εσπιστρέψεις σπίτι;”, απάντησε “μάλλον θα κουρέψω το γκαζόν”.

Michéle και Henri, το καλύτερο δώρο

Ο Δρόμος του Σαντιάγκο ντε ΚομποστέλαΟ Δρόμος του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα μας φιλοξενούσε πια για ένα μήνα και θέλαμε κάπως να το γιορτάσουμε. “Ίσως με μια πίτσα, ένα παγωτό”, σκεφτόμασταν. Το Camino είχε όμως άλλα σχέδια, και λίγο μετά το μεσημέρι ένα αυτοκίνητο σταμάτησε απέναντι μας. Το παράθυρο κατέβηκε και ξεπρόβαλε η Michéle. “Πού πάτε;”, μας ρώτησε… “Στην Κομποστέλα, στην Ισπανία!”.

“Ελάτε!”

Μάς προσκάλεσε στο επιβλητικό της αρχοντικό, από πέτρα και ξύλο. Εκεί γεννήθηκε, εκεί παντρεύτηκε τον γλυκύτατο σύζυγό της, εκεί φιλοξενεί πλέον και τα εγγόνια της τα καλοκαίρια. Τους ξενώνες του σπιτιού τούς νοικιάζει σε τουρίστες, αλλά έκανε μια εξαίρεση για εμάς. Φάγαμε όλοι μαζί και με τα εγγόνια της και με τα παιδιά της στην αυλή, κάτω από τον ήλιο της Νότιας Γαλλίας. Από την εγγονή της μάθαμε ότι καθώς οδηγούσε τα παιδιά στην πισίνα, μάς είδε και είπε “αν τις δω επιστρέφοντας, θα τις πάρω σπίτι!” Κι έτσι περάσαμε μια από τις ομορφότερες ημέρες, ανάμεσα σε γελαστούς και ζεστούς ανθρώπους.

Jeam-Claude και Fanny, ένα ντουζ εξ ουρανού

Η ζέστη ήτο αποπνικτική… Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι η Άστριντ είχε καλύψει το κεφάλι της με μια κουβέρτα, στην προσπάθεια της να προστατευτεί από τις καυτές ακτίνες του ήλιου. Εγώ δε, απλά προσπαθούσα να υπάρξω.

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Gina Theodoropoulou (@taxidiara_psichi) στις

Στο δρόμο του Vézelay μείναμε 5 φορές εκτός σκηνής. Με πρόχειρα μαθηματικά, αυτό σημαίνει 30 ημέρες αβεβαιότητας για το “θα κάνω μπάνιο σήμερα;”! Λίγο οι λίμνες, λίγο τα ποτάμια, λίγο οι βρύσες στις εκκλησιές, τα καταφέρναμε. Υπήρχαν όμως και οι δύσκολες ημέρες, που οι πιθανότητες ήταν απειροελάχιστες και τα νεύρα τσίτωναν ανεξέλεγκτα μέσα στο λιοπύρι.

Την ημέρα εκείνη είχαμε πρόβλημα και με το νερό. Σε προσπάθεια ανεφοδιασμού μπήκαμε σε ένα χωριό. Αφού βρήκαμε νερό, καθίσαμε να ξαποστάσουμε, όπως λέμε και στο χωριό, σε μια στάση, Και τότε συνέβη.

Το ζευγάρι που έμενε στο σπίτι απέναντι μάς προσέφερε νερό και λίγο αργότερα, ένα ντουζ! Ναι, ακούστηκαν τα λόγια “μήπως θα θέλατε να κάνετε ένα ντουζάκι;”. Δε μπόρεσα να κρατήσω το γέλιο μου σκεπτόμενη αυτό το σενάριο εκτός Camino! Έτσι, έσωσαν τη μέρα, κάτι που έχουν ξανά κάνει. Όπως μας είπαν, πολλοί pilgrims βρήκαν στο παρελθόν καταφύγιο σε αυτή τη στάση, κι έτσι τώρα έχουν το νου τους για τυχόν απελπισμένους πεζοπόρους!

Jean-François, ένας Παριζιάνος, χαμένος στο Δρόμο

Ονειρευόταν να κάνει το Camino εδώ και 20 ολόκληρα χρόνια. Κι αφού πολλά στη ζωή του πήγαν στραβά, κι αφού ένιωθε ότι πρέπει να κάνει μια νέα αρχή, παράτησε την επιχείριση του, το διαμέρισμα του, τα πάντα του… και κίνησε προς το Σαντιάγκο από το Παρίσι! Μήνες ολόκληρους πάλευε με τον εαυτό του αλλά και με το σώμα του. Συγκεκριμένα, τα πόδια του ήταν σε πολύ κακή κατάσταση, με μια τενοντίτιδα που ξεκίνησε πολύ νωρίς και δεν τον άφησε ως το τέλος. Περπατήσαμε μαζί για πολύ λίγο, αλλά συνεχίσαμε να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλο μέσα από συχνά μυνήματα.

Οι Βούλγαροι σαν από μηχανής Θεός

Βρεθήκαμε σε ακόμα ένα χωριό στη μέση του πουθενά, και αποφασίσαμε να στήσουμε τη σκηνή κοντά στην εκκλησία. Ξαφνικά αρχίζει να βρέχει σαν να μην έχει ξανά βρέξει ποτέ! Αυτό το σενάριο έπαιξε αρκετές φορές στη Γαλλία και ήτο λιγάκι εκνευριστικό. Βρίσκουμε, τότε, καταφύγιο σε ένα υπόστεγο και απλά περιμένουμε, δίχως ελπίδα για να είμαι ειλικρινής. Αλλά το Camino είχε άλλα σχέδια.

Ξάφνου εμφανίσηκε μια ομάδα Βούλγαρων, που με σπαστά Γαλλικά μας προσκάλεσαν σπίτι τους. Εργάτες στα χωράφια, περνούν κάποιους μήνες στη Γαλλία και τους υπόλοιπους πίσω στη Βουλγαρία και στις οικογένειες τους. Ξεκινούν τη δουλειά με το πρώτο φως του ήλιου και τελειώνουν μόλις βραδιάζει.

Μας φιλοξένησαν όπως μόνο τα Βαλκάνια ξέρουν και μοιράστηκαν μαζί μας ό,τι είχαν.

Ο Δρόμος του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα…

έχει να διδάξει πολλά! Ένα από αυτά είναι η αίσθηση του χρόνου. Στο Camino όλα κυλούν πιο αργά… ή μάλλον φυσιολογικά! Αλλά με τους ρυθμούς που κυλούν οι ζωές μας, συνήθως νιώθουμε το χρόνο να περνά αστραπιαία.

Επίσης, σου δίνει την ευκαιρία να έρθεις πιο κοντά με τη φύση, να την εξερευνήσεις, να ανακαλύψεις άγνωστες πτυχές της. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τον εαυτό σου.

Και φυσικά, σε μαθαίνει να πιστεύεις στους ανθρώπους, να τους δίνεις ευκαιρίες και χρόνο για να τους γνωρίσεις. Και να μην βγάζεις γρήγορα συμπεράσματα, να μην είσαι, δηλαδή, προκατειλημμένος.

Ο δρόμος του Vézelay, ως ένας από τους λιγότερο δημοφιλείς, δεν είναι τέλεια σημαδεμένος, κι έχει και κάποια χιλιόμετρα σε δρόμους με αυτοκίνητα. Όμως, έχει και απίστευτες διαδρομές μέσα σε δάση, σε όχθες ποταμών και λιμνών, σε λόφους με απίστευτη θέα και πανέμορφες, γραφικές πόλεις και χωριά. Έχει και τον ενθουσιασμό, κάθε φορά που βλέπεις στον ορίζοντα κάποιον να περπατά… “μήπως είναι pilgrim, μήπως είναι pilgrim;” και τρέχεις να τον συναντήσεις, προσπαθώντας να το παίξεις και διακριτική!

Και μετά από όλα αυτά, φθάνεις στο Saint-Jean-Pied-de-Port, κι εκεί γυρίζεις σελίδα και ξεκινά ένα νέο κεφάλαιο, με τον τίτλο “Frances”.

Ο Δρόμος του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα μέχρι εδώ μετράει 900 χιλιόμετρα και 35 ημέρες. Περπατούσαμε 25-30 χιλιόμετρα την ημέρα και χρειαστήκαμε μονάχα μια ημέρα ξεκούρασης λόγω τενοντίτδας.

Λίγο πριν αρχίσει να χάνεται το φως, βρίσκαμε μια καλή τοποθεσία για τη σκηνή. Τι σημαίνει “καλή τοποθεσία;” Επίπεδη και μαλακή επιφάνεια, νερό, και όσο γίνεται διακριτική! Μην ξεχνάμε ότι το ελεύθερο κάμπινγκ απαγορεύεται, αν και δεν αντιμετωπίσαμε ποτέ πρόβλημα.

Πολλές φορές ζητούσαμε βοήθεια από γραφεία τουρισμού ή δημαρχεία, και πολλές φορές, ειδικά τα δημαρχεία, μάς άνοιγαν την αυλή τους για τη σκηνή. Το ημερίσιο budget κυμαινόταν από 5-10 ευρώ, με τα περισσότερα έξοδα να καλύπτουν τις θερμίδες που χρειαζόμασταν για το απαιτητικό αυτό ταξίδι. Και παγωτά, πολλά παγωτά.

Συνολικά, φτάσαμε τα 1800 χιλιόμετρα και τις 67 ημέρες.

Ο Δρόμος του Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα φαντάζει σαν μια παράλληλη πραγματικότητα, και η μετάβαση προς και από αυτήν, είναι εξαιρετικά δύσκολη. 

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.