Ρουμανία: Ταξίδι στα Καρπάθια Όρη


ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ / Τετάρτη, Δεκέμβριος 14th, 2016

Μετά την αξέχαστη βραδιά στην ακτή της Μαύρης Θάλασσας, εγώ, η Άστριντ και ο Ζοζέ συνεχίσαμε το ταξίδι μας με το βανάκι στη Ρουμανία. Πρώτη στάση ήταν η Κωνστάντζα, μια πανέμορφη παραθαλάσσια πόλη. Βρήκαμε την τέλεια θέση για το αυτοκίνητο πλάι στη θάλασσα και ξεκινήσαμε την περιήγησή μας. Μου άρεσε ιδιαίτερα το κέντρο, με πολλά στενά δρομάκια και τη γραφική αρχιτεκτονική του. Σε μια δική μου εξόρμηση προς αναζήτηση χόστελ για ένα ζεστό ντουζ (μου ‘χε λείψει, δεν το κρύβω) γνώρισα την Karine, μια κοπέλα από την Αρμενία που μόλις είχε μετακομίσει στην πόλη. Αργότερα πήγαμε όλοι μαζί για καφέ και το βράδυ μας προσκάλεσε και μας φιλοξένησε στο σπίτι της!

Βουκουρέστι

Την επομένη πήραμε το δρόμο για την Τρανσυλβανία… νομίζω εκείνες τις ημέρες μιλούσα συνεχώς για το Δράκουλα, για το πόσο ανυπομονούσα να τον γνωρίσω και για την πεποίθησή μου πως μόλις με έβλεπε θα μου ζητούσε να μείνω μαζί του στο κάστρο του! (Όχι;) Ωστόσο το τοπίο στα Καρπάθια Όρη είναι τόσο μαγευτικό που σε καθηλώνει κι εγώ είχα μείνει πραγματικά έκθαμβη. Και δεν ξέρω αν φταίνε οι ιστορίες με το Δράκουλα, αλλά νιώθεις πως απλώνεται μια περίεργη και μυστηριώδης αύρα τριγύρω…

Μετά από μια γρήγορη βόλτα στη Μπρασόβ φτάσαμε στο Μπραν, εκεί όπου βρίσκεται το κάστρο του κόμη Δράκουλα, πάνω στα σύνορα της Τρανσυλβανίας και της Βλαχίας. Κι εκεί πήρα την πρώτη μου και μοναδική απογοήτευση απ’ αυτό το υπέροχο ταξίδι… δεν είναι το κάστρο του αυτό, αλλά το απομονωμένο κάστρο Ποϊενάρι σε μια δύσβατη περιοχή της Βλαχίας! Δυστυχώς ήταν αρκετά μακριά και εντελώς εκτός προγράμματος για να πάμε. Την επόμενη φορά θα σε βρω!

Μπρασόβ

Στο μοναστήρι της Σινάϊα, κτίσμα του Μιχαήλ Καντακουζηνού, οι άνθρωποι που το πρόσεχαν ήταν πολύ καλοί και φιλόξενοι. Μόλις άκουσαν ότι είμαι Ελληνίδα άρχισαν να λένε διάφορα με πολύ σπαστά Αγγλικά και να μου υποδεικνύουν ενθουσιασμένοι ένα εστιατόριο. Πήγα εκεί και γνώρισα την Ελληνίδα ιδιοκτήτρια, τη ζηλεύω τολμώ να πω. Έπειτα στο επιβλητικό κάστρο Πέλες, σε μια απίστευτη τοποθεσία, απλά «χάνεσαι» και ηρεμείς με τις μαγευτικές εικόνες που χαρίζει η φύση απλόχερα.

Αρχιτεκτονική στο Βουκουρέστι

Οδηγώντας πλέον για το Βουκουρέστι πήρα μαζί μου τις πιο όμορφες εικόνες. Και φυσικά ποτέ δε λείπουν τα απρόοπτα: σταματήσαμε στην άκρη του δρόμου για να φάμε. Η –πολύ κακιά- κυρία που είχε ένα μαγαζάκι πιο πέρα μας έκανε νόημα να φύγουμε. Αμ δε, το αυτοκίνητο δεν έπαιρνε μπροστά για κανένα λόγο. Παρ’ όλη την ταλαιπωρία μας –μεταξύ μας- το ευχαριστήθηκα λίγο που δε μπορούσε να μας διώξει πια (σατανικό γέλιο). Ευτυχώς μετά από αρκετή ώρα και αφού είχαμε ήδη καλέσει την οδική βοήθεια το βανάκι μας αναστήθηκε.

Μοναστήρι της Σινάϊα

Στην πρωτεύουσα δεν είχα πολύ χρόνο, πήρα το τρένο της επιστροφής την επόμενη μέρα αφού φτάσαμε. Ωστόσο είδα κάποια πολύ ενδιαφέροντα κτίρια και λέγεται ότι έχει πολύ καλή νυχτερινή ζωή. Μου άρεσε ιδιαίτερα η πλατεία Unirii, η μεγαλύτερη στο κέντρο του Βουκουρέστι, γύρω από την οποία βρίσκεται επίσης το εμπορικό κέντρο. Η Ρουμανία είναι αρκετά φθηνή αλλά σίγουρα πιο ακριβή από τη Βουλγαρία, όπου σχεδόν τα πάντα είχαν τουλάχιστον τη μισή τιμή από την Ελλάδα.

Κάστρο Πέλες

Τελευταία ημέρα, πάμε στον σταθμό των τρένων. Παίρνω το εισιτήριο μου και καθόμαστε για καφέ εντός του σταθμού ώσπου να έρθει η ώρα του αποχαιρετισμού. Κάποια στιγμή κατεβαίνω στην τουαλέτα και ξαφνικά ακούω μια κοπέλα να κατεβαίνει τρέχοντας και κλαίγοντας τις σκάλες. Έκανα πως έπλενα τα χέρια μου για αρκετή ώρα ώσπου να βγει, να δω μήπως μπορώ να βοηθήσω κάπως. Τελικά μιλήσαμε και μου είπε πως έχασε το τρένο, επομένως και το αεροπλάνο και δεν ήξερε τι να κάνει. Την προσκάλεσα να καθίσει μαζί μας και να ηρεμήσει. Ακολούθησαν πολλές σκηνές βγαλμένες από σινεμά, με την κοπέλα να είναι τόσο αλλόκοτη και άγαρμπη που απλά δεν ξέραμε πώς να βοηθήσουμε. Ήταν από αυτές τις περιπτώσεις που αναρωτιέσαι «τι άλλο μπορεί να πάει στραβά;» Αποκορύφωμα όταν έβγαλε πένα και μελάνι να γράψει κάτι, χύθηκε το μελάνι στα ρούχα της, πήρε το μπουκάλι με το νερό μου να καθαριστεί αλλά το έκανε τόσο γρήγορα που δεν πρόλαβα να της πω ότι ήταν ανθρακούχο και είχε πέσει, οπότε ακολούθησε μια μικρή έκρηξη επάνω της. Όταν έφευγε το τρένο μου εκείνη έμεινε μαζί τους και όπως έμαθα μετά αναγκάστηκαν να την γυρίσουν με το βαν στην πόλη της –αρκετά μακριά- ώστε να σιγουρευτούν πως θα ήταν ασφαλής. Εκείνη για να τους ευχαριστήσει τους χάρισε ένα CD με μουσική ντίσκο μιας παλιάς ξεχασμένης δεκαετίας, ένα CD που δε συνιστώ αλλά εμείς καμιά φορά το ακούμε και θυμόμαστε αυτή την αλλόκοτη συναναστροφή που είχαμε – πάντα με χαρά.

Βουκουρέστι

Μόλις πάτησα το πόδι μου στην Αθήνα ήμουν εξαντλημένη, περίπου 22 ώρες συνολικά στο τρένο με μια ολιγόωρη στάση στη Σόφια. Κι εγώ δεν είχα μεριμνήσει και είχα πάρει μαζί μου ένα μόλις βιβλίο… αποτέλεσμα να διαβάσω δύο-τρεις φορές τη Φάρμα το Ζώων (αλλά το άξιζε). Το τρένο όμως είναι έρωτας και ειδικά όταν βραδιάζει η ατμόσφαιρα αλλάζει, επικρατεί μιαν ησυχία… κι εσύ είτε θα την εκμεταλλευτείς πέφτοντας για ύπνο ή θα ψάξεις να βρεις τους άλλους που δεν κοιμούνται. Πέρασα το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής συζητώντας και γνωρίζοντας ανθρώπους, όπως εκείνο το βράδυ στη Μαύρη Θάλασσα, γνωρίζοντας νέες ιδέες, απόψεις, τρόπους ζωής… αλλάζοντας. Κι αυτό δεν τ’ αλλάζω με τίποτα.

2 Replies to “Ρουμανία: Ταξίδι στα Καρπάθια Όρη”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *